
Κυριακή μεσημέρι και αποφασίζω για την βόλτα στα απερπάτητα μέρη της Πίζας. Το σκηνικό ίδιο με αυτό της προήγουμενης Κυριακής. Δεν κυκλοφορούσε ψυχή! Μα ούτε γάτα... Που και που άκουγες μακριά κάποιο αυτοκίνητο να περνάει. Λες και τις Κυριακές μια κατάρα αναδύεται από τον Arno και καταπίνει τους Πιζανούς, Πιζιώτες, Πιζαίους, κτλ. κτλ.
Φαντάστηκα ότι δεν θα ήμουν ιδιαίτερα κεντρικά. Πλησίασα στα παράκτια του ποταμού και εκεί τα ίδια.Πλέον μοναχά όταν έφτασα στην κεντρική εμπορική οδό της Πίζας είδα 3 (ολογράφως τρείς) καφετέριες ανοιχτές και κόσμο να κυκλοφορεί... Και πάλι μην φανταστείς κανείς κοσμοσυρροή. Ζήτημα να συνάντησα 70 άτομα σε όλη μου την βόλτα. Απορώ με τους Ιταλούς... Τόσο αποροφημένοι είναι με τον αθλητισμό άνδρες και γυναίκες (μιλάμε έχουν φάει κόλλημα: οι άντρες για την μπάλα και οι γυναίκες για τα καλλίγραμμα σώματα).
Πάντως αν αποφασίσει να κινηθεί κανείς Κυριακή μετά το σουρούπωμα, νιώθει λίγο περίεργα. Σαν σε ατμοσφαιρικές ταινίες του Hollywood, όπου κάθε γωνιά κρύβει κάποιο μυστήριο... Το ιδανικό περιβάλλον (με την συνοδεία βροχής) για να γράψεις...


