(a.k.a. Καμία και σήμερα!)
Πλέον ήγγικεν η ώρα του αποχωρισμού (πάντως δεν κλαίω την ώρα του αποχωρισμού...). Έκλεισα σχεδόν δυο μήνες στην φιλόξενη Πίζα. Σκεφτόμουν διάφορα για αυτό το post. Να κάνω μια (αυτο)κριτική, να αναφέρω εμπειρίες, να δοκιμάσω πάλι να αστειευτώ, να μιλήσω λιτα και απέριττα...
Είπα να δοκιμάσω λίγο από όλα και λίγο από το τίποτα.
Κατ' αρχήν ο λόγος αυτού του ταξιδιού δεν ήταν τουριστικός... Είπαμε ότι είμαστε από το 1997 τουρίστας ακαδημαϊκός, αλλά εδώ σαν να πήρα ρεπό από τον τουρισμό. Ήταν από τις λίγες ευλογημένες στιγμές που το χώσιμο είχε εξαφανιστεί και πλέον ο χρόνος για μελέτη που ΜΕ αφορά ήταν παραπάνω από αρκετός! Σκοπός ήταν να δω λίγο φως στα υπολογιστικά... Ευτυχώς κάτι άρχιζα να βλέπω... Θα φανεί περισσότερο στην πορεία. Πάντως μου άνοιξαν τα μάτια σε διάφορα πράγματα.
Ο τουρισμός που δοκίμασα εδώ ήταν σχετικά λιγοστός. Ίσως επιφυλάσσομαι για το μέλλον. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει. Πρώτα ο Θεός, λέω να επιστρέψω για λίγες βδομάδες το καλοκαίρι. Αν μάλιστα έρθω με το αυτοκίνητο.... (ε ρε γλέντια).
Κλείνοτας θέλω να ευχαριστήσω πρωτίστως τον Vito για όλα και ύστερα όλους τους άλλους για την υπέροχη παρέα τους (Simonetta, Alessandro, Andrea, Simon, Emiliano, Felice). Κάποιες στιγμές πραγματικά αξίζουν τα πάντα!
